(Artikel overgenomen van Beemster Bengel)
Het overlijden van ouders brengt uiteraard groot verdriet, zeker als ze te vroeg uit het leven worden weggerukt. Maar het is de onvermijdelijke natuurlijke loop der dingen. Uiteindelijk slijten de scherpe randjes. Het leven gaat door. Je hebt je eigen beslommeringen.

Maar als je een kind verliest is het toch wel even anders. Het verstikkende, gapende, gat in jouw leven kan nooit meer gedicht worden, al moet je natuurlijk proberen er nog het beste van te maken. Alle, misschien al vergeten momenten met hem wil je in herinnering terug halen en je hecht aan alle stoffelijke zaken die nu geen eigenaar meer hebben.... zijn portemonnaie, zijn rijbewijs, de schoolschriften van de basisschool en natuurlijk de foto's, die zijn onvoltooide leven scherp afgerond tonen van de eerste babyfoto tot de kiek die net gemaakt werd in één van de laatste dagen voor zijn dood, als hij fier op zijn motor zit te glimmen van trots. Je probeert je tranen te verbergen, maar het lukt niet altijd.

Wat is het dan geweldig als iemand een heel bijzonder gebaar maakt, zoals mij dat is overkomen. Mirjam Golverdingen-de Kock, de jonge goudsmid in Middenbeemster, bood aan om van de trouwringen van mijn ouders en een gouden sterrenbeeldje een nieuw sieraad te maken. Ik had haar al eens verteld dat mijnn gouden medaillon, gekregen ter gelegenheid van de geboorte van Ruud verloren was geraakt. "Dan maak ik voor jou een nieuw medaillon", zei ze. Ze wist niet hoeveel werk ze daarmee op haar hals haalde.

Ze heeft er een prachtig sieraad van gemaakt, waar ik heel blij mee ben. Dit is dus eigenlijk een verhaal vol emoties, maar toch is het de moeite van het vertellen waard en met behulp van foto's te laten zien hoe het werkstuk vorderde.

Mirjam had nooit tevoren een medaillon gemaakt. "Normaal koop je dat gewoon", vertelde ze. Maar ze vond het een enorme uitdaging om dit te doen, ook al omdat ze zoveel emoties aan dit werkstuk verbonden voelde. Ze kocht eerst een zilveren medaillon, dat precies dezelfde vorm bleek te hebben als het verloren sieraad. Dat moest als voorbeeld dienen. Daarna ging ze voortvarend aan de slag. Het smelten van de ringen en het sterrebeeldje gebeurde in een keramische bakje door middel van een brander met zuurstof. Nadat de voorwerpen helemaal waren gesmolten werd het metaal uitgegoten in een gietloop en daarna met een walsje geplet, zodat er een plak goud overbleef, waar de twee hartdeeltjes uitgezaagd konden worden.

Beide stukjes bestaan uit uit drie onderdelen: de buitenkant en twee randjes, waartussen het fotootje moet komen. De randjes maakte ze van een heel dun goudstripje. Het is een verschrikkelijk secuur en pietepeuterig werk. Het hartje is namelijk nog geen twee centimeter groot..

De voorkant van het medaillon werd door Mirjam heel voorzichtig een beetje opgebold.

Nadat de twee helften hun vorm hadden gekregen moest er ook nog een miniscuul scharniertje aan worden gemaakt en een sluitinkje. Dat is op de onderstaande foto's goed te zien.

Het werkstuk naderde zijn voltooiing. Het oogje er nog aan en dan poetsen tot het blonk als een spiegeltje.
Maar nog was Mirjam niet klaar. Ze bracht het naar een graveur en liet de naam van Ruud er in graveren. Ook zette ze er een piepklein diamantje in.
Alle technische details zijn natuurlijk 'het geheim van de goudsmid', maar zeker is dat dit een bijzonder fraai sieraad is geworden, dat emotioneel ook heel waardevol genoemd kan worden. Ik zal het met trots dragen.